Czasami dobrze jest się zatrzymać.
Ona jednak wiedziała,
że robi to za często.
Za często się zatrzymuje,
stoi i nie wie dokąd iść dalej.
Zastanawiała się nad wieloma rzeczami,
bo nie nad wszystkim.
Myślała.
Lubiła po południu położyć się, zamknąć oczy i
wyobrażać sobie taki świat, jakim chciała
by on dla niej był.
Żyła tak zbyt często oderwana od rzeczywistości.
Tak żyła.
A czasami zastanawiała się czy na prawdę istnieje,
może dlatego miała skłonność do ryzykownych sytuacji,
bo w takich czuła przez chwilę, że na prawdę żyje.
Może dlatego tak lubiła aktorstwo,
bo wtedy mogła udawać, że jest w innym świecie.
Nie, ona nie udawała, ona wcielała się w rolę całkowicie,
całkowicie się jej oddawała.
A jakże drażniącym dla niej jest, gdy jest niezrozumiana,
gdy próbuje coś tłumaczyć, i nie ma siły już tego dłużej robić.