Zestarzało się już twoje czekanie

I nic już nie urodzi

Bezpłodne jak stara kobieta

Kamyk zamiast ziarna

W jego łonie

Odprysk wapiennej skały

Ma na imię - na próżno



Ale krzątasz się koło niego

I cieszysz się, że go masz

Choć wiesz jakie ma imię

Wypieszczasz suchy kamyk

Szukasz w nim iskry

Aż ścierasz go na szary proch

I znów zaczynasz od nowa

Starasz się ocalić

Swoje czekanie