Zostawiłeś kawałek duszy na tym stole
Na stole przy którym siadaliście oboje.
Okruchy słów, gestów walają się po blacie
Próbujesz je przetrzeć nie myśląc o stracie.
Zapewne chodzisz, tak jak masz już to w zwyczaju
Nie ma jej przy stole, w mieście... w waszym kraju.
Bo nie dotyk, nie uczucie było tutaj ważne
Tylko samotności we dwóch duszach już żadnej.
Zimne pożegnanie, stół zastawiony duszą
Obrus oblany trudną pustką, z ducha łzy się kruszą.
W końcu ciało wstaje całe
Ciało całe
Duszy małej