Kiedy spadam, nikt nie widzi.
Moje pióra sypią się wokół.
Wosk topiony słowami, kapie mi na czoło.
Ciało moje pokryło się bliznami cichych walk, kłótni.
Ledwie znoszę, pęd wiatru i mgłę chmur.

Nadzieje zastępuje rezygnacja.
Niedługo koniec.
Niedługo skończy się mój upadek,
I zderzę się z rzeczywistością.
Po co jeszcze szukam wzrokiem Dedala?