chciałabym zawyć dziś cichutko
jak mysz pod miotłą gdy do lustra
obojgu z dawna nam daleko

nie klęknę już ani na jedno
ani na dwa nawet kolana
przetrwam delirium
zszyję nitką
rany
humory
gwardię pana

twardym korzeniom każę wytrwać
nie wierzę już w zębową wróżkę
chwiejne nastroje
z panem panią
wcisnę wbrew woli naszej w łódkę
podryfujemy tak do rany
wdzięczni że z każdej strony ujście
i wyjść możemy poza ramy

rozbijmy obóz
nad nim uschnę