Gdyby ściany mego muru mogły mówić
opowiedziałyby Ci o śnie.
O śnie, który jest cierpieniem,
który się nie kończy.
Opowiedziałyby Ci o krzyku,
o zaciskanych pięściach,
o łzach bezwolnie wylewanych
w chwilach Tobą nasyconych.
O nocach, co były wybawieniem.
O nienawiści do poranku i słońca.
O ludziach wkoło mnie tępo patrzących.
O mnie, co przez Ciebie kochać już nie chciała.
Bo coraz mniej we mnie miłości
a coraz więcej śmierci.