Listopadowa mgła a w niej same czarne ptaki
Dzięcioły zszarzały ze sroki spływa niebo
Na drodze leży martwy jeż nocny wędrowiec
widzę jego kolce i własne buty
w oparach świateł rannego autobusu

Śpieszę się bardziej niż on próbował
przechodząc na drugi brzeg drogi

Zostało tylko dziesięć minut
na zafastrygowanie pustki po jeżu
w tym połatanym krajobrazie
wiejskiej drogi z długą historią strat

Starczy na dwie tajemnice światła
żeby przypomnieć sobie
jak szarość zamienia się w srebro
przy odrobinie niskiego słońca
i jak szeleszczą umarłe osty w mroźnym wietrze
zanim nadejdzie biały dzień