kropla deszczu



figlarna kropla deszczu tańczyła beztrosko
szybowała w przestworzach porywistym lotem
łaskotał smakiem ciepła promień słońca złoty
gdy wiatrem kołysana bratała się z wiosną

wiankiem sióstr otoczona zdążała ku ziemi
niechętna upadkowi z wysokości nieba
miotała się daremnie krzesząc iskry gniewu
aż uległa losowi co nie chciał się zmienić

spadła na zapłakany policzek dziewczyny
światu szlochem niosącej niekojone żale
kryształ zalśnił srebrzyście wraz do ust popłynął

pieszczotę pocieszenia śląc pannie wytrwale
wreszcie uśmiech osuszył twarz jeszcze wilgotną
tak z łzami się zmieszała mała deszczu kropla