co we mnie jest
z malowideł w grocie Chauveta, ze śladów wokół wież
w Qaramel.

lęk przed burzą, bestie przychodzące po zmierzchu,
powtarzanie słów, by się ich nauczyć na pamięć,
wiara w nadprzyrodzone.

nad miską z zupą mieszają się przyprawy i opowieści,
ziarenka trafiają na język, słowa krążą jak psy
wokół stołu.

później będę się doskonalił w sztuce dotyku, później
znów zmienię swą definicję piękna. liczę palce,
prostuję postawę.

mam swoje amulety - gałązkę drzewa z wyrytym imieniem,
resztę wina niedopitą o świcie. mam mleczny ząb,
fioletowy pępek.

co we mnie jest
z tych wygasłych palenisk, z zapisanych na ścianie
scen walki zwierząt.

patrzę jak dym snuje się nad dachem, mieszam farby,
choć nie umiem malować. stawiam znaki
ważne tylko dla mnie.