na grzebieniu życia dni rozdwojone
wyczesuję te najlepsze przed nami
oczy duże zdziwione patrzą w przestrzeń
ptak przecina skrzydłami powietrze

myśli po polach rozbiegane
jak pchły na psiej sierści
dobrze mi tutaj na zapiecku
marzeniom nie dam zamarznąć
zbudzą się wczesną wiosną


ciągną się wieczory goszczę w pokoju
w mroku płyną jasne niebieskie
gdzie moje serce usypia zmęczone
wieczny duch czuwa nad stolikiem