Niosą otwarte trumny
jeden król duch za drugim
płynie wśród żywych
świecą białe twarze
i kamienieją ciała
w posągi
w żywoty

odgrzebane kosteczki
odzyskują imiona
wyklęte prochy
prawo do świętej ziemi


I wejdą w nasze sny
w sny srebrne
wierna rzeka
zaopiekuje się nimi
popłyną wąską szczeliną pamięci
w szarej godzinie
między nocą a świtem
w opowiadaniach wierszach
w łamiących się głosach starców
w pieśniach

żebyśmy poznali swoich rycerzy
bo depczą po żmijach zjadliwych
po niecierpliwych padalcach
bo dosiadają srogiego lwa
i niestraszne im wojska
na smokach latające