w pokoju na poddaszu przekwitały nadzieje
promienie słońca małym oknem zajrzały śmiało

każdego poranka samotny staruszek
spoglądał w lustro patrzył jak w historię

herbatę pił palił fajkę siwy dym

świeży zapach dębowych mebli

siadał przy biurku
czytał pisał listy

wyczekiwał listonosza co przyniesie parę groszy
zawsze pierwszego

kukułka postarzała czas się spóźniał
zegar wymagał naprawy dziadek zbyt stary

z każdą chwilą umierał cofał wskazówki
chwytał dzień póki siły
laska podpierała jak punkty trzy

nie znał nikogo może nie pamiętał mnie
cieszył się gdy ktoś go odwiedził

zostaną po nim kwiaty na poddaszu
puste koperty listy nie wiadomo do kogo