Zbliża się czas ten i jest już blisko
Kiedy na chwilę ustanie wszystko
Strzelą szampany, a wszyscy wzajem
Życzenia złożą starym zwyczajem.

Ja pomyślałem, że będzie miło
By się życzenie rymem złożyło
Usiadłem zatem do klawiatury
Lecz w głowie mojej wyłącznie bzdury

Więc proszę Muzę: przyjdź, wspomóż głowę
Przy tobie migiem rymy gotowe
I patrzcie mili, co się zdarzyło
Nagle się okno srebrem zalśniło

A potem Muza, piękna jak wiosna
Siadła na biurku moim radosna
Pierzaste skrzydła, bielutkie szaty
We włosy wpięte cudowne kwiaty

Patrzy i rzecze: Weź pióro moje
Ono twe myśli natchnie mym zdrojem
Niech składa rymy, rytmem wiruje
A swą opowieść jak nić wysnuje

I znikła nagle. Zostało pióro
Mieni się złotem, srebrem, purpurą
Tęczowym blaskiem rozświetla pokój
Mnie ze wzruszenia łza staje w oku

Wzdycham z radości, patrząc na piórko
I go niechcący zdmuchnąłem z biurka
Leciutkie, zwiewne, blaskiem spowite
Kręcąc się, leci już pod sufitem

Chcę go dosięgnąć, lecz ono płynie
W powietrzu niczym rekin w głębinie
To w dół, to w górę, skręca, wiruje
Ja gonię za nim i podskakuję

Lecz ciągle piórka złapać nie mogę
O kaloryfer potłukłem nogę
Łokciem strąciłem wazon z kryształu
A ono fruwa sobie pomału

Na szafę z lampy, z szafy do stołu
Ciągle wędruje sobie dokoła
Aż w końcu z wiatrem do okna płynie
Aby się zmieścić w wąskiej szczelinie

I tak uciekło Muzy natchnienie
Więc z gwiazd Wam niechaj pośle życzenie
I choć nie wierszem, lecz prostym słowem
Niech się Wam szczęści w tym Roku Nowym!