Rzeko o nieznanym rodowodzie,
przelewana dorzeczem
odwiecznego uczestnictwa,
niekończącym się i wciąż odradzającym
w każdym zakątku świata,
w każdej ludzkiej istocie,
zaszyfrowana kodem natury,
wypełniłaś nas jak własne małe morza,
w których kąpiemy codzienność
i odświętność naszego losu,
żeglujemy po nich nieprzerwanie
dniem i nocą opływając
rubinowe czyste wnętrza,
pławimy się w radości,
zaleczamy otwarte rany,
a ty przedzierasz się przez nie
jak przez cieśniny,
odnawiając w nas wolę życia
i wtedy... własne morza czerwone
zabieramy nad morza błękitne.