Już wszystko się zdarzyło, jeszcze może więcej.
Otwarte szeroko okno, sto fortepianów gra.
Diorama i kontrapunkt zapachu powietrza.
Najpiękniejsza z katastrof, gdy wybucha natura.
Raz na milion świetlnych lat, kiedy umiera czas.
Wstydliwa i spóźniona zawitała wiosna.
Rozgrzane słońce, promieniami przytuli twarz.
Ciepły wiatr zatrzyma w rozwianych włosach.
Długi spacer po zatłoczonych ulicach miasta.
Uśmiech bez znieczulenia, do całego świata.
Choć minęło tyle lat, uciekło tyle pragnień.
Chwila, która nadeszła może okazać się najlepszą.