nicość i skalny pył
nibylandia

tańczą gwiazdy rysując kwiat
ogród celem życia
muzyka leczy serca

rzucanie nowego światła
na wydarzenia

broń tchórzy przestała działać
poddajemy się bryzie wiatru
duchy drzew fatamorganą


jestem bajką własnego snu
chwilami płonę
częstowany dreszczem

śmierć ambicji

wszyscy razem spoczniemy
wizja przyszłości galaktyk
wobec tuneli ssących

wspólny mianownik twórczości
człowieka i natury
piękno
w każdej drobinie piasku

przydzielone liczy talia klepsydry

cała pustynia ziaren przeliczonych
jak budulec planety