Oddani
(bez)czynności czekania
tracimy metry czasu
w pociągu do lepszego świata
Czasem
ktoś na chwile zatrzyma pociąg
żeby złapać kilka promieni slońca
zerwać kilka dmuchawców
i uśmiechnąć się do chmur
Czasem
jakieś dziecko krzyknie
z radości
bo ujrzało na łące bociana
Czasem
na chwilę
zapomina sie o czekaniu
I dopiero zmarszczki na twarzy
siwe włosy
poorane praca dłonie
odtwarzają
jak wiele smutku
niespełnienia
samotności
sie przeczekało..