trucizna z fabryki ''kocham cię''
przedostaje się do mojego
systemu nerwowego
szelesty przemysłowego krajobrazu
dostają się pod paznokieć
foliowe torebki zaśmiecające chodnik zwyrodnienia
proszą o dyskrecję
zaczyna brakować tlenu
a płuca są bezsilne
pociski
zostały zawrócone przez rewolucję wartości
przemykam się przez barykady
niosąc świecę nieprzewidywalności schowaną
pod parasolem sennych koszmarów
i oprócz wystrzałów
słychać tylko pomruk ciemności
w tunelu