Wiele jest chwil, tych najlepszych,
Lecz szybko gasną w witraża promieniach,
Kiedy słońce skryte chmurami,
Czyni wszystko podobnym do cienia.

Niczym rybacy w bezmiarze oceanu,
Wyławiamy szczęście z burzliwych odmętów,
A kiedy zdradliwe odchodzi od nas,
Nie opuszczamy swoich okrętów.

Tam na dole, nieustannie płaczesz,
Chociaż nie możesz odróżnić łez słonych.
Patrzysz z przestrachem w góry wysokie,
Fal nad tobą, wiatrem uniesionych.

I pytanie, jak smutna konieczność,
Trzepie się o burty i zasnąć nie daje;
Czyż to jest wszystko naprawdę?
Może tylko mi się zdaje?

Wiele jest chwil, tych najlepszych,
Lecz szybko zachodzą chmurami.
Wtedy pozostajemy nadzy na deszczu.
Tylko samotni? Nie. Aż sami.