Dotykam cię jak kartonowe pudło
w mych dłoniach przemieniasz się w
puste i zgniecione. Utwardzam twe ścianki
klocami ze styropianu wewnątrz ciebie zbijam
dwie deski na krzyż siadamy i czekamy na zapłodnienie.

Całuję cię w nogi bowiem odkryłem nowe zbawienie
obcowania w metalu. Zlizuję połysk z twych oczu
i rdzę z policzków Kocham nienarodzone myśli
i niespełnione dewiacje twoje Rżnę jednakże najczęściej sam siebie.

Pokazałaś mi część świata z automatu rozporek
powoli nieśmiało się zapina. Nie spieszmy się z wymianą oleju
i regulacją zawieszenia -

- upojeni płynem do spryskiwaczy szyb utoniemy
gdzieś plecami w pełnym warsztacie siana zbudujemy
parkę ludzi ze zbitej szyby widnokręgów -

ona będzie zjadać gniew z jego czoła
on mrówki i kleszcze z jej pleców
poczują zapach ściętych włosów
i tęskny płacz wieczornych gałęzi czeremchy

postukajmy się w nasze głuche piersi
podrapmy w bolidowe sutki

dzień prze-androidów jest dla nas właśnie tu i teraz
zaczął się i nie zakończy jak neonowa noc polarna