całe życie cnoty
dyktatora szerzył
powód oczywisty
by przeżył

człowiek nieświadomy
swych reakcji bywa
kiedy w odurzeniu
życie mu upływa

na początku chęci
kręgosłup prostują
niechęci obwisy
niechybne zwiastują

skrzypią głośno tryby
gdy nie oliwione
kto rzecz w czas pojmuje
dba o swoją żonę

samotnego człeka
czasem serce boli
gdy po pustym domu
wspomnienie swawoli

cisza jest lekarstwem
słowo w czas podane
życzliwe potrafi
koić duszy ranę

utarczka w urazę
czasem się przerodzi
temu kto się w porę
nie potrafi godzić

cnota jest ciężarem
ci co jej nie maja
choć okaleczeni
z niej się naśmiewają

każdy lubi czasem
sobie poswawolić
tatuaż wydziergać
tu i tam wygolić

słowa I czyny
granicę mają
w pogardzie żyją
ci co przesadzają