rzeki nie płyną stoją w bezruchu
dna zachodzą bielmem woda krzepnie w brzegach
ciała dotykają się ciągle w ten sam sposób
wymuszając na sobie ciepło i mrowienie
szron na drzewach jak ten na zwierzęcym mięsie
przypomina o nieodwracalności tego co się wydarzyło
może kiedy lepki deszcz uderzy w skórę
napędzi mięśnie i tkanki
próbujemy zbliżyć się do odpowiedzi
bosymi stopami chodząc po ziemi
w której grzebiemy zmarłych