Dusza nasza to rzecz przedziwna
Jak orzeł szybujący w locie
Czasem mądra a czasem naiwna
Biegła jedna w swojej cnocie

Jest jak więzień na twardej pryczy
W myśli swej niezwykle marna
Jest jak setki płonących zniczy
W ogniu swym gorąco parna

Gdy skruchy krzyk o niebo ciska
Głosząc wołania złego świata
Jest nam wtedy niezwykle bliska
Nie zatrzyma jej żadna krata

Tylko ona zawsze nam miła
Kiedy wszystko nam się zawali
Ona zawsze w trudach chroniła
Abyśmy się nawet nie bali.