przychodzisz do mnie w czas nienajlepszy
z naręczem gestów do przebaczania
w czas zdrad i kochań pisania wierszy
spragnionych choćby prostego zdania

na przekór w poprzek pod wiatr lecz z prądem
jesteś już blisko do cna bezecna
i wypizdrzona własnym osądem
przychodzisz znikąd którego nie znam

nie jestem pewien czy mnie zastaniesz
i czy sił starczy na umieranie


...
jak długo jeszcze trwać będzie u nas
ta świromania fanfaronada
jest li ktoś który w roli trybuna
zechciałby przyszłość nam przepowiadać
zaliż odwagi nie trzeba żadnej
teoretycznie wystarczy ekran
z którego bardziej lub mniej dokładnie
stwierdzi że bliżej światu do piekła

niebo nie dla tych lekceważących
swych praw kwitnące wyborcze urny
trzecioligowców dziś trafiających
nie na pierwotny rynek lecz wtórny
gdzie niewygodnie i coraz ciaśniej
gdzie świadomości fala przybiera
gdzie psu na budę próby wyjaśnień
dlaczego k...a dopiero teraz