Biją w bębny. Potężna smocza łódź, wychłostana falami dobija do brzegu.
Zimny wiatr z północy przesuwa tuż nad ziemią stalowoszare nawisy obrzmiałe deszczem.
Wyrywa wspomnienia, studzi sprężone mięśnie.
Na ustach zawisł słony smak morza.

Łopoczą chorągwie z niebieskimi krzyżami na czerwonym tle,
na identycznym pyszni się biały orzeł. Znak przystraja pierś mężczyzny, stojącego na dziobie.

Rudowłosi brodacze obserwują Słowianina. Nie spuszcza w pokorze głowy,
odwzajemnia spojrzenia. Każdemu z osobna. Niektórzy go znają,
wiedzą po co przybył.

Nad nimi, w chmurach, Rod wita się z Njordem.

Trap głucho uderza o brzeg. Biją w bębny.
Pora uwolnić drzemiące w brzuchu łodzi potwory.