Burza zmysłów w głowie
Na języku cisza utajniona
Ten stan jest wskazujący na ból
Żal wypowiedzianych słów nie znika
Zapomnieć ten szum, który rozbił śnieżynę
Spada deszcz z powiek
W zamknięciu cierpiącego serca miłość cierpliwa łaską
Pamięć okazuje się niechcianym sprzymierzeńcem
A przestanie zło trwać
Zamknie dłonie w geście prośby
Uszy niechaj odporne będą na melodie Niedorozwiniętych
Języków
Drwina niechże odbije się od ściany
Pozostań niewzruszon egoizmem persony