już wszystko gotowe do transmisji lajf.
biały marmur wieży runie na campo
dei miracoli, obsypie gruzem turystów.
kamery czekają. póki co operatorzy

obserwują mieszkanie państwa collodicure.
ona była dziś u fryzjera, on kocha się tylko
w rozświetlonej sypialni, ona mu zawsze ulega,
oboje są pomysłowi. za mostkiem nagich ciał

arno mieni się nad umarłym portem. błysną
czasem kości wspomnieniem galileusza.
i już księżyc śmieje się nad palazzo reale,
ciaśniej się robi na ponte di mezzo od cieni.

pani collodicure staje w oknie, poprawia
dłonią nową fryzurę. grzywka ciut krzywa,
ale da się wyrównać. następnym razem,
uśmiecha się, następnym razem. wszyscy

zobaczą.