kiedy siadam i w spokoju rozdaję
nawiedzają mnie płodne myśli

z bólem ale czule mięśnie się liberalizują
wnętrzności rozkurczają spływa spokój

opuszcza mnie istota życia z którą
przez dobę rozmawiały trzewia

znikające wiatry ustępują miejsca
szlachetności otacza mnie nimb ofiarności

pełen pokory otwieram skarbiec
dla potrzebujących wyparcia