Ulicą podwieszoną pod chmury
na dwóch niebieskich wstążkach
zaczynam poranne obchody
od mostu do kina.

Dozorczyni o pięknym głosie
zbiera zakurzone liście
specjalistka od miłości i wróżb
królowa swych humorów.

Szlachetne kruszce wyobraźni
ześlizgują się po mnie
słowa chrzęszczą i szeleszczą
negatywny pejzaż lekkich mydlin.

Piękne mowy muszą odpłynąć
żadnego blasku szyderstwo harmonii
rzeka zawraca swój bieg
w przestworzach niknie pierwotna iskra.

Może komputer wymyśli wątek
zaprogramuje wiersz piosenkę
to jest szczyt nieprawdopodobieństw
zwykła obniżka formy pod koniec sezonu.