O świętej godzinie świtu Bóg przez zasłony domu wskrzesza kukułkę zegara dziennego. Języki układają nam się w pierwsze litery starych alfabetów, a z nich narodzi się świat. W łożysku pościeli śnimy o ważce Mehoffera, której złote skrzydła mienią się jeszcze na rogu poduszki. Bramy dziwnego ogrodu ze snu zamykają się z trzaskiem wskazówek budzika i oto już bzyczy nam nad głowami czarna mucha dnia powszedniego.