żyję teraz prawdziwie na przestrzeni
umysłu
doceniam każdą kroplę każdy promyk
słońca
nie ma we mnie lęku o mój świat
wyzbyłem się przywiązania do zwykłości
jestem gdzie mam być
przede mną cuda się rodzą
a w środku jasność wielka
przebyłem trud życia
ale zabliźnił się mój cierń
podążam drogą skalistą
otacza mnie kokon miłości
musiałem poranić umysł
żeby odnaleźć sklepienie