Nie jestem księciem z bajki ani z Elzynoru,
Ani z żadnego, nie wiem jak strasznego, dworu.
Nieba głową nie sięgam, nie dosiadam smoka;
Nisko po ziemi chodzę, nie spadam z wysoka.
Wieże z kości słoniowej, feniksów siedliska
Niedostępne są dla mnie, blask ich w dali błyska.
Nie znam zaklęć magicznych, nie rzucam uroków.
Jasność dnia mi nie straszna, nie boję się mroków.
Cichej szukam polany wśród gęstego gaju;
Potoków, które szumią melodiami raju.
Ale pył na dnie serca, jak śnieg w środku wiosny,
Wciąż zasłania przede mną ich spokój radosny.
Kiedy znajdę wśród buków niewielkie jezioro
I chwilę, której ludzie obcy nie odbiorą,
Usiądę tam, gdzie woda brzeg piaszczysty trąca...
I wypatrywał będę w zaroślach zająca.