już i milczeć się nie chce choć ręce w kieszeniach
czas najwyższy je wyjąć wrobić z nich użytek
myśli w słowa poskładać i zdążyć przed świtem
bo to nie on lecz myśmy powinni świat zmieniać

tych chrapiących z letargu do pionu postawić
kopniakami wskazując właściwy kierunek
by zechcieli nie sercem lecz bardziej rozumem
rozbrat wziąć z wszechobecnym poczuciem niesławy

jeszcze może być pięknie nie wszystko stracone
jeszcze przecież nie pora nakrywać się wiekiem
kark trza zgiąć lecz nie po to by zwać go ukłonem
ale żeby się sprawdzić że jest się człowiekiem

dłonie trzymać na pulsie mieć oczy otwarte
pośród innych być dumy nie wstydu bękartem