Sto lat minęło, tak jak sto lat mija:
Długo, powoli, bez przerwy, bezradnier30;
Jak fusy, co się osadzają na dnie;
Jak pełzająca z pełnym brzuchem żmija.

Ta czasu niwa, co była niczyja,
Teraz jest twoja, nikt ci jej nie skradnie.
Mogłeś ją sobie oporządzić ładnie,
A zaorałeś, że Jezus Maryja!

A teraz siedzisz na drewnianym krześle
I białej ściany obserwujesz gładzie,
Czekając aż ci ktoś pocztówkę prześle.

Typ obok książkę na kolana kładzie
I dalej milczy, jak milczał od godzin.
Zdrowia i szczęścia z okazji urodzin!