Kijanko. Pytasz, a ja też nie wiem, gdzie jestem. Sparzony
ogniem unikam cię jak dymu. Pytam, czy to jeszcze bije
serce, czy tylko Swaróg nie przestaje kuć, kiedy matka snuje
dawne opowieści, przyzywa niegdysiejszy lęk.

Żabko. Będą cię wyzywać, pytać skąd się wzięłaś,
kto był kawą, kto mlekiem, o wszystko, co powinienem,
czego nie. Będą opowiadać językiem, którego nie znasz,
bo nie musisz, o sednie, o każdej z zemst.