Biegnę rano z myślą dnia
Zmyjemy szarość, nadamy blask
By ujrzeć wspólnie uśmiech słońca
Zwykłe chwile w myśli oknach

Gonitwa dnia, setki ważnych spraw
Lecz w oknach duszy wspólne chwile
W powiewie firanek zwykłe myśli
W odbiciu szyb wspólny uśmiech

Nasz i słońca

Popołudnie. Głos w słuchawce. Cisza
Woda kroplą łez, ból na szkle rysując
Potok wspólny chwil. Płonie ogień
Słońca. Nie biegnę już. Stoję

Czysto i spokojnie. Bez szarości dnia
Zamknięte skrzydła okien naszych dusz
Bez słów w milczeniu. Zmyte deszczem
Nie ma już uśmiechu na naszych twarzach

Pozostał uśmiech słońca