odmawia modlitwę najgłośniej
w czasie dziesięcioosobowej mszy
gdy śpiewa łamie się głos

jej wiara jak skorupa
łupina orzecha
bezruch jest posągowy

sześćdziesięcioletnia
miała dwadzieścia lat
woda łaskotała żołądek
koc przyjemnie ogrzewał ciało

patrzyły krzewy
istoty doskonałe
pielęgnowane pod okiem ogrodnika
dają się ułaskawić
lecz nie do samego końca
strzyżone na miarę
skrywają owady
myszy
żarłoczne ptaki

ich płuca żywotne
kurczą się i pęcznieją
w rytmie nie do zmierzenia
w przeciwieństwie do nożyc
stabilnego stołu
za pomocą których
gotowi udowadniać potrzebę regulacji
mieszkańcy domu
druzgocąco głośni
jak piwniczna cisza

dziewczyna wchodzi w kolce
które wsiąkają w mięso ciała
głębokie bruzdy skóry
płytkie szkliwo wzroku