Mój świat jest już złożony
jak domek z kart,
pasjans cicho wstawiony
w ponury żart.
Tarot - wyroczni bełkot naiwny
z obrzeża snu,
cierń i ogród oliwny
oddany złu.
A byłem chłopcem grzecznym
z rodziców obu,
zawsze miły, serdeczny
aż do ich grobu.
Gdy przyszła noc rozliczeń
nie drgnęła brew,
na krwawy koncert życzeń
spłynęła krew.
Natrętna myśl i ulga zbrodni,
skrwawiony strzęp.
Ostygły trup i kafle chłodni
jak szklisty sęp.