Wiatr ze studni wiesza
liść na drzewie, jesienny -
czerwony jak jabłka.

Drogą piaszczystą kamieniem
świt wędruje na szczyty.

Aiguille du midi. A gdyby tak za
nim spojrzeć przez stopy, strumienie
wody, posłuchać ścieżek -
zedrzeć sobie skronie.

Wieczorem we mgle rozpalić
ognisko, łunę śniegu
i cicho jeść pieczony chleb aż

zaszeleści nad górami:
''dobranoc, trzymajcie się ciepło''