To właśnie w tych świstkach miałem najwięcej
do powiedzenia, zawsze. Wysyłałem.
Między plecakami groziłem śmiercią, ucieczkami,

których dzisiaj nie zatrzymasz. A jeszcze jako dzieci
śmialiśmy się, że ktoś nazwał planetę
imieniem naszego psa. Na podwórku

każdy mówił: do pierwszej krwi. Miśka na Islandii
szuka porzuconych latarni. Tak jak w ostatni dzień
biwaku, kiedy po nas przyszli. Oddałem klucz i pokój

opustoszał. Dziś nie otwieraj nikomu. Intabih,
schodząc po schodach można już spojrzeć w powietrze.

Wysypać się, powoli zacząć zbierać. A jeszcze
jako dzieci baliśmy się, że ktoś nazwał psa
imieniem naszej planety.