włóczą się uczucia po chaszczach po kniejach
niedostępnych bagnach i po pól bezmiarze
gdzieś na prawo wiara na lewo nadzieja
choć im przynależna egzystencja w parze

wszystkim pozostałym w zamglonej przestrzeni
przez myśl nie przechodzi żeby się postarać
by przy tych co byli niechcący ochrzczeni
mogły tlić się płonne nadzieja i wiara

możliwe że gdyby nie były ze sobą
tak zżyte i bliskie jak te dwie papużki
przetrwałyby jakoś być może osobno
nie licząc na litość znachora czy wróżki

gdy nikt się nie martwi o przyszłe ofiary
którym tak niezbędne są na stare lata
promyczek nadziei odrobina wiary
w czasie kiedy życie lubi figle płatać

nie chcą ale muszą trwać niepogodzeni
niby bez pretensji lecz z żalem ogromnym
że przy nich wciąż nie ma wiary i nadziei
nikogo kto chciałby słowem o nich wspomnieć