drzew mowa ruch gałęzi w chmurnej tafli szybie
półcienie powidoki pod słowa powierzchnią
marzenia bez korzeni co giną niechybnie
które jawią się mamią niczym widma przyszłość

kształt czyjejś obcej twarzy postać za firaną
rys odległy daleki bez nazwy imienia
poczucie wielkiej pustki w chwili niespodzianej
która wyraz ma wymiar i obraz wspomnienia

one żyją schowane jak myśli strapienie
cieszą oko i serce czarują z ukrycia
nie znaczą więcej niż nic wobec sił istnienia
choć silniejsze są czasem od śmierci i życia

dlatego nie dziw mi się - duszko - moja droga
kiedy ruch jakiś czynię zbyt prędki niezdarny
jakbym ręką snu gęstwę chciał rozsnuć przed sobą
to tylko prawdy szukam szukam tylko prawdy