Mętna woda rozgrzana ciepłym dniem zastygła,
pomarszczona nieznacznie pod skrzydłami rybitw.
Od Północy, na wyspę wieczorny wiatr przybył,
by wygrywać nokturny na świerkowych igłach.

Delikatnie potrącał przejrzyste proporce
pajęczyn. Poszybował przez ostrza sitowia,
utrudzony wędrówką wśród liści się schował,
sennie patrząc jak gaśnie wypalone słońce.

Bale mostu sterczały z dna mulistej toni,
jakieś głosy szeptały w drzemiących ruinach;
bo duchy już zaczęły nocną wartę trzymać
w pałacu i na wałach, które muszą chronić.

Srebrny denar księżyca spoglądał którędy
strojny orszak książęcy wjedzie do grodziska.
Lśniły łuski pancerzy, lecz to fala błysła
mamrocząca przy brzegu piastowskie legendy.