Nie bój się lat
które przemijają
one mądrości przydają


W ogrodzie o zmierzchu
mój bóg ojciec
chwieje się podlewając kwiaty

Owoce z drzewa w ogrodzie
leżą na trawie

pożądliwe osy
szybko poznają ich naturę
do samego szpiku
bezkarnie


Tymczasem kot wyrusza
za plamą słońca
podobnie jak moje ciało
skręca w nieznanym kierunku
bez słowa uprzedzenia
i bez żalu za resztą mnie

więc boję się lat
które przemijają
i szukam mądrości
w oczach trzylatka
który z ciekawością badacza
przygląda się zmarszczonym dłoniom
i pyta: dlaczego?
tak samo jak o owady na gnijących jabłkach
psa którego już nie ma
i księżyc w cienkim rogaliku