w przepastnym ustroniu nad którym żurawiec
skrzydłami odmierza wzdłuż toń uroczyska
gdzie wiatrom symfonie wygrywa źdźbło trawy
rozchwilam w głąb oczy w te butne patrzyska

traw barłóg rozsłany nasiąkły sitowiem
zmógł wodę zastojem i chwyta za nogi
by drożyć się srebrem o grząskie podwoje
lśnień cicho jak wiosną podchodzi pod progi

więc pytam się wody którędy odpowiedz
z czeluści zmurszałej z dna echem w rozłogi
ten wie co nie powie nikt kto wie nie powie
ach kiedyś jest młody nie szukaj tu drogi