Dziki chmiel nas zaczepiał i chwytał za ręce.
Płynęliśmy ukryci pod zieloną falą,
zanurzeni w zapachu potu szorstkich liści.

Tylko siebie chcieliśmy i niczego więcej;
szliśmy bardzo powoli, co chwila przystając,
by w gorącej bliskości nową chwilę wyśnić.

Późne słońce rozpięło na górze baldachim
z pozłacanych pajęczyn i figlarnych pnączy.
Przygarnęła nas miękko łąka, kolorowa,

w azylu, do którego nikt inny nie trafił.
Czar się wkrótce dopełni, bo dzień się już kończy.
Powrócimy tu jutro, marzyć i żeglować.