uliczka - przejście bramą w jaskrawy dziedziniec
dalej ganek zwieńczony w sklepieniach portyku
pod nim meble stół skrzynie jak złote relikwie
dobrą ręką splatane kosze i koszyki

a na wilgowej ławie przypartej do ściany
człek stary siedzi cicho spieszy się i wije
twarz ma suchą lecz jasną włos długi białawy
i jak ksiądz na świat patrzy przez pręty przez kije -

na świat który zaplątał się w splocie przetaka
którym miota obraca nie patrząc na troski
i przesiewa nim łowi - tę chwilę odwraca -
co trud pracy rąk ludzkich przemienia w cud boski