najlepiej umiem znikać za rogiem
miasta które mnie rozpoznaje
po krokach bez celu stawianych
jak pasjans kobiety z parteru
wejść przez szafę było łatwo
powiedzieć żegnaj już trudniej
niż zwykle z mgłą się zamienić
miejscami się chyba starzeję
bo stoje pod drzewem w ulewie
i czekam na cień za firanką
ona na stole karty rozkłada
jedna za drugą mokrą od łez
piątą zapałką odpalam papierosa