(r30;) I ziemia stoi - i wieków otchłanie,
I wszyscy żywi w tej chwili,
Z których i jednej kostki nie zostanie,
Choć będą ludzie, jak byli... (...)
                 C. K. Norwid: Marionetki


Rozsypują się chwile kruszone palcami
pochylonych nad miastem niewidzialnych istot.
Krajobraz się rozpada, we mgle ginie wszystko.
Słychać szepty umarłych i modlitwy za nich.

Dusze dzieci uciekły na plac wiecznych zabaw.
Membraną ścian podwórza się echo podwaja
odległych sygnaturek w pędzących tramwajach,
gdy wiatr liście tasuje i pasjans ustawia.

Jacyś ludzie powoli przechodzą, jak cienie,
mokrą kładką chodnika. Znikają w topieli,
która świat nierealny i realny dzieli.
Gotowi w inne miejsce na zawsze się przenieść.