Zanim ziemia stwardnieje i zastygnie w granit,
a na rynnach wyrosną kły lodowych sopli,
słońcu ręce dam ogrzać, by poczuć ulotny
dotyk ciepłej jesieni, która złotem plami.

Na dłoniach rozpostartych, pomarszczonej skórze
mapy dolin i wyżyn przebytego szlaku
usiądzie, żeby czytać los z ukrytych znaków;
potem zniknie, bo miejsca nie zagrzeje dłużej.

To właśnie pożegnanie niepowrotnych godzin:
pachnących sokiem jeżyn i deszczowym sadem.
Odszukuję obrazy i w pamięci kładę,
żeby mieć je przy sobie, gdy będę odchodzić.